หลายครั้งความผิดพลาดของคริสเตียนอย่างหนึ่งก็คือ เรามีความตั้งใจอยากจะพึ่งพาพระเจ้า แต่เราก็อดใจรอไม่ไหว

หลายครั้งความผิดพลาดของคริสเตียนอย่างหนึ่งก็คือ
เรามีความตั้งใจอยากจะพึ่งพาพระเจ้า แต่เราก็อดใจรอไม่ไหว

หลายครั้ง เราเลยวิ่งไปถามทางไป
พระเจ้าจะไปทางนี้ดีไหม? ทางนี้ใช่หรือเปล่า?
เราอธิษฐาน แต่ตอนนั้นเราก็ออกวิ่งไปข้างหน้าแล้วในทางที่เราอยากไป
วิ่งไป ก็แหงนหน้ามองฟ้าไป แล้วก็วิ่งต่อ

มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะวิ่งไปข้างหน้าสุดกำลัง
และมองไปบนฟ้าด้วยเพื่อถามทิศทางจากคนบนนั้น
สุดท้ายเราจะสะดุดบนตอไม้และล้มคว่ำคะมำเจ็บหนักได้
หรือเราอาจจะวิ่งไปไกล แล้วเมื่อพระเจ้าบอกเราว่าไม่ใช่ทางนั้น
เมื่อถึงตรงนั้นเราก็จะลังเลแล้วเพราะเราวิ่งมาไกลแล้ว
เราจะคิดว่าเอายังไงดี เราจะไปต่ออย่างที่เราอยากไป หรือเราจะยอมถอยหลัง
จริงๆ แล้วเรากำลังโดนหลอกว่าเราให้พระเจ้านำ
แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ เราไม่ได้ฟังพระเจ้าแล้วหล่ะ
เรานำพระเจ้าไปแล้ว

ถ้าต้องการทิศทาง ก็ต้องหยุดวิ่ง คุกเข่า มองฟ้า แล้วถามพระเจ้า
เราอาจจะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้เรื่อยๆ อย่างช้าๆ หนักแน่น มั่นคง รอบคอบและรอคอย
เผื่อว่าทางที่เราไปนั้นกำลังจะหลงผิดทาง เราจะได้เปลี่ยนทางทันตามเสียงที่บอกลงมา
เมื่อแน่ใจในทางที่ใช่ ทีนี้เราก็เร็วได้แล้ว

เราคุกเข่าพร้อมกับวิ่งไปด้วยไม่ได้
ทิศทางสำคัญกว่าความเร็ว

สุภาษิต 3:5-6
จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความรอบรู้ของตนเอง
6จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้า แล้วพระองค์เองจะทรงทำให้วิถีของเจ้าราบรื่น

© 2016 คณะคริสเตียนสานสัมพันธ์

nexusbanner